Blog 9 - Kona: 10 uur en 31 minuten doorzetten 🌺

Om 03.00 uur gaat de wekker. Vandaag is het zover: het WK Ironman op Hawaï. Na maanden trainen, plannen en voorbereiden mag ik eindelijk aan de start staan.

Ik maak mijn laatste eten en drinken klaar en vertrek met Sebastian richting Kailua-Kona. Onderweg regent het flink. Eenmaal bij de wisselzone tref ik mijn zwager Emile, die hier ook aan de start staat. Daarna neem ik afscheid van Claudia, Jynthe, Eylinn en de rest van onze supporters.

In het donker maak ik mijn fiets klaar. De bandenspanning controleren is lastig zonder goed licht, maar iemand helpt me met een zaklamp. Dan ontdek ik ook nog dat de slang van mijn drinkzak loszit en er water lekt. Gelukkig krijg ik alles op tijd gerepareerd.

De lucht is bewolkt en de luchtvochtigheid hoog. Ik eet en drink nog wat, smeer me in en wacht op mijn start. Na al die maanden is het moment eindelijk daar.

Het zwemmen begint goed. Ik vind snel mijn ritme, al zijn de golven behoorlijk aanwezig en is het lastig om de boeien goed te zien. Het is druk in het water en ik moet regelmatig uitwijken. Tegelijkertijd is het bijzonder om in die helderblauwe oceaan te zwemmen.

Bij het keerpunt op zee zijn de golven stevig. Op de terugweg helpt de stroming niet altijd mee, maar ik blijf mijn eigen tempo zwemmen. Na ongeveer 58 minuten kom ik uit het water. Een prima start.

In de wisselzone helpen de vrijwilligers me met mijn spullen en zonnebrand. Op naar de fiets.

Mijn plan is om mijn eigen tempo te rijden en niet mee te gaan in het geweld van de wedstrijd. Dat blijkt makkelijker gezegd dan gedaan. Het is druk op het parcours en het kost moeite om voldoende afstand te houden.

In het eerste deel richting Hawi staat de wind gunstig en ligt mijn snelheid hoog. Toch voel ik al dat ik minder vermogen lever dan normaal. Ongeveer 50 watt minder dan ik gewend ben, en dat terwijl het fietsen zwaarder aanvoelt dan verwacht.

Ik probeer me niet blind te staren op de cijfers. Bij de verzorgingsposten neem ik water aan, koel ik mezelf en vul ik mijn bidon bij. Het koude water over mijn lichaam is heerlijk.

Richting Hawi neemt de tegenwind toe. De klimmetjes zijn pittig in de volle zon en mijn benen geven niet wat ik ervan had gehoopt. Als ik Hawi bereik, ben ik blij dat het keerpunt er is. Tegelijkertijd weet ik: ik moet nog 90 kilometer terug.

De afdaling is door de zijwind spannend. Soms fiets ik 60 tot 70 kilometer per uur en is het opletten geblazen. Beneden wordt de wind minder, maar de warmte voelt ineens nog intenser. Op de Queen K volgt een lang stuk tegenwind. Mijn vermogen blijft achter en ik word door steeds meer atleten ingehaald.

Kort voor de wissel krijg ik bovendien een tijdstraf van drie minuten voor drafting. Die moet ik uitzitten in de penaltytent.

Als ik uiteindelijk van de fiets stap, weet ik dat mijn doel van een finish onder de tien uur waarschijnlijk buiten bereik is. Toch ben ik niet volledig leeg. Mentaal voel ik me goed en ik heb het gevoel dat ik nog kan lopen.

Dat wordt het nieuwe doel: de marathon goed doorkomen en de finish halen.

In de wisselzone neem ik bewust de tijd. Ik koel mezelf met ijs en een koude handdoek, drink wat en maak me klaar voor de marathon.

De eerste kilometers voelen redelijk, maar de warmte en luchtvochtigheid zijn enorm. Het tempo van ongeveer 4:40 minuten per kilometer dat ik met mijn coach had bedacht, blijkt al snel niet haalbaar. Na drie kilometer moet ik voor het eerst even wandelen.

Dan komt de vraag die je op zo'n moment liever niet stelt: hoe ga ik in deze omstandigheden nog ruim 39 kilometer lopen?

Ik besluit het klein te maken. Eerst naar het keerpunt op vijf kilometer. Dan terug richting de wisselzone. Vervolgens de klim van Palani, de halve marathon, het Energy Lab en uiteindelijk terug naar Kona.

Bij iedere verzorgingspost neem ik de tijd om te drinken en te koelen. Ik gebruik ijs, water en later vooral cola. In het begin wandel ik meer dan gepland. Gaandeweg lukt het om tussen de posten steeds langere stukken te blijven hardlopen en alleen bij de verzorging te wandelen.

Het Energy Lab, waar ik vooraf best tegenop zag, voelt niet duidelijk zwaarder dan de rest van het parcours. Ik houd mijn ritme vast en merk dat ik anderen weer begin in te halen. Mijn lichaam heeft het zwaar, maar mijn hoofd blijft helder.

Langzaam wordt duidelijk dat ik de finish ga halen. Niet binnen de tijd waarop ik had gehoopt, maar ik kan doorgaan en blijf mijn plan volgen.

Als ik bijna bovenaan Palani ben, dringt het echt tot me door: ik ga het WK Ironman van Kona finishen.

Het publiek moedigt me aan, de muziek klinkt en de emoties komen los. De afdaling van Palani wordt een feestje. Geen kramp, mijn benen doen het nog en de laatste kilometers voelen ineens een stuk lichter.

Ongeveer anderhalve kilometer voor de finish zie ik mijn familie. Dat maakt het moment compleet. Na alles wat we samen voor deze reis hebben gedaan, is het geweldig om hen daar te zien.

Dan loop ik over de finish.

De zon staat nog aan de hemel. Ik zeg “Mahalo” en voel vooral dankbaarheid. Dankbaar dat ik hier mocht starten, dat ik deze wedstrijd heb kunnen uitlopen en dat ik dit avontuur met mijn gezin en supporters heb kunnen beleven.

Na de finish helpen vrijwilligers me en begeleiden ze me naar de finishersruimte. Ik krijg mijn medaille, trek andere kleding aan en probeer de dag een beetje te laten landen. Daarna volgen nog de fiets en tassen ophalen, terug naar de auto en naar onze accommodatie. Ik ben kapot en slapen blijkt die nacht niet eenvoudig.

Als ik terugkijk, overheersen twee gevoelens.

Ik ben trots dat ik ben blijven doorzetten. Dat ik mijn plan heb aangepast toen het tegenzat en niet heb opgegeven. De omstandigheden waren zwaar en ik heb onderweg keuzes moeten maken om de marathon uit te lopen.

Tegelijkertijd ben ik teleurgesteld. Ik kwam naar Kona met de ambitie om onder de tien uur te finishen. Op basis van mijn wedstrijd in Hamburg leek dat een realistisch doel. Maar op de fiets kwam het vermogen er niet uit. Het bleef ongeveer 50 watt lager dan ik gewend ben, terwijl de inspanning juist zwaarder voelde.

Of dat vooral door de warmte, de luchtvochtigheid, het glooiende parcours of een combinatie daarvan kwam, weet ik nog niet. Daar wil ik de komende tijd rustig op terugkijken.

Maar één ding is duidelijk: een wedstrijd loopt niet altijd zoals je vooraf bedenkt. Je kunt je goed voorbereiden, maar uiteindelijk moet je omgaan met wat de dag je brengt.

En dat is in Kona precies wat ik heb gedaan.

Deze wedstrijd was mijn sportieve uitdaging, maar het avontuur eromheen was van ons allemaal. De steun van Claudia, Jynthe en Eylinn, onze familie, Sebastian en alle mensen die hebben meegeleefd, heeft deze reis bijzonder gemaakt.

Ook de actie voor de FSHD Stichting blijft een belangrijk onderdeel van dit avontuur. Met iedere donatie dragen we bij aan meer aandacht en steun voor mensen voor wie bewegen niet vanzelfsprekend is. 50% van iedere donatie gaat naar de FSHD Stichting.

Heb je nog niet gedoneerd en wil je bijdragen? Dat kan via tjarcokoppenaal.nl.

Kona is niet helemaal de wedstrijd geworden waarop ik had gehoopt. Maar het werd wel een ervaring die ik nooit meer vergeet.

Mahalo, Kona. 🌺